‘Ik besprenkel de wereld met liefde’

Peter Gumbmann (53), buschauffeur

‘Het is heerlijk om op de bus te rijden. Ik maak er een sport van om iedereen die instapt hartelijk te begroeten. Ook die chagrijnige puber met koptelefoon en capuchon op. ‘Goedemorgen!’ roep ik dan veel te vrolijk. Mensen zijn blij als de bus op tijd is en ze naar hun werk of naar huis brengt. Dat voelt goed. Af en toe maak ik een praatje, hartstikke leuk. Het fijnste vind ik dat ik mijn werk niet meer mee naar huis neem. Achter het stuur laat ik mijn gedachten de vrije loop. Ik denk na over muziek en het boek dat ik aan het schrijven ben.’

‘Ik maak er een sport van om iedereen die instapt hartelijk te begroeten’

‘Twee jaar geleden heb ik mijn goede baan als manager bij een alarmcentrale opgezegd. Eindelijk kon ik ruimte geven aan wat ik écht wil: muziek maken en mijn verhaal vertellen. Want jarenlang wist ik helemaal niet wie ik was. Ik ben verslaafd geweest aan alcohol en cocaïne. Het was zo erg dat ik in 2000 dacht mijn problemen op te kunnen lossen door drie kilo coke uit Zuid-Amerika op te halen. Ik werd opgepakt en heb twee jaar in de cel gezeten in Venezuela. Het was een bizarre, donkere tijd, maar ik heb mezelf toen eindelijk leren kennen. Inmiddels ben ik al jaren afgekickt. Nu deel ik mijn ervaring.’

‘Ik wil niks anders doen dan wat ik nu doe. Ik besprenkel de wereld met liefde. Als vrolijke buschauffeur en door mijn verhaal te delen. Zo’n twintig keer per jaar geef ik een lezing waarin ik mijn verhaal vertel. Daar heb ik nu eindelijk tijd voor. Veel mensen worden erdoor geraakt. Verslaving speelt zo’n grote rol in onze maatschappij. Ik hoop een klein beetje bewustzijn bij mensen te kweken. Op mijn eigen manier wil ik de wereld een beetje mooier maken.’

Scroll to top