'Ik zit nooit bij de pakken neer'

Wulf van Eshof (58), veiligheidsdeskundige

‘Op mijn zeventiende ging ik van school omdat men zei: “Die jongen is te dom om te leren.” Pas later leerde ik dat ik dyslectisch ben. Ik werd elektricien op grote zeeschepen, en al snel bleek ik zeer zelfstandig en nieuwsgierig. Ik deed een avondstudie, wilde de achtergrond van alles weten en had honderden vragen. Daarna begon ik mijn eigen bedrijf. Twintig jaar lang inspecteerden we hijs- en hefgereedschappen en hijswerktuigen. Maar door een ongelukkige partnerschap ging mijn bedrijf in 2012 failliet. Ik zit nooit bij de pakken neer en begon gelijk een studie veiligheidskunde.

‘Ik bemoei me gevraagd en ongevraagd, maar ben geen politie agent’

Ik wilde me inzetten voor de veiligheid en arbeidsomstandigheden. Vaak staan de ISO-systemen als een handboek in de kast, maar worden zij niet gedragen. Dat vind ik jammer, want ze zijn zeer goed. Nu bemoei ik me gevraagd en ongevraagd met de veiligheid van bedrijven en hun werknemers. Het gebeurt natuurlijk regelmatig dat ze niet op mij zitten te wachten. Maar als ik iets zie, moet ik er wat van zeggen. Overigens ben ik geen politieagent: ik moet uitleggen waarom iets belangrijk is. Iedereen wil veilig naar huis, dus als iemand geen helm draagt, ligt het ook aan mij. Dan moet ik beter mijn best doen.

Soms helpt een luisterend oor al, of regel ik zelf iets. Zo liep er bij een bedrijf een jongen die niet goed in zijn vel zat. Niets deugde. Uiteindelijk bleek hij de hele dag met kiespijn rond te lopen en heb ik een tandarts geregeld. Dat klinkt stom, maar er zijn werknemers die niet weten hoe ze met zoiets om moeten gaan. Door datzelfde sociale gevoel ben ik ook zeer actief in het verenigingsleven. Als ik zie dat er iets niet goed gaat, moet ik er vanzelf wat aan doen. En dan rol ik van het een in het ander.’

Scroll to top